Cilj istraživanja je da se ispitaju neke karakteristike seksualnog ponašanja studenata (seksualna iskustva, upražnjavanje seksualnih odnosa, broj partnera, upotreba kondoma) i da se utvrde razlike u znanju, seksualnom ponašanju i percepciji rizika za oboljevanje od polnih bolesti. Studija preseka sprovedena je u populaciji studenata Visoke zdravstvene škole strukovnih studija u Beogradu. Ispitivani uzorak činilo je 246 studenata. Korišćen je anketni upitnik preuzet iz projekta „Zdravstveno stanje, zdravstvene potrebe i korišćenje zdravstvene zaštite stanovništva Srbije” iz 2000. godine koji je dizajniran od strane SZO. Upitnik je anonimno popunjavan. Za statističku obradu podataka korišćene su metode deskriptivne i eksplorativne analize, metode ukrštenih tabela uz primenu Pirsonovog χ2 testa. Analiza je urađena u softverskom paketu SPSS 13.0. Rezultati su prikazani tabelarno. Rezultati našeg istraživanja ukazuju da studenti odlično poznaju prenos HIV infekcije seksualnim putem, dok u nešto manjem procentu poznaju verikalnu transmisiju HIV infekcije. Dosledna upotreba kondoma nađena je kod polovine muških ispitanika i 2/5 ženskih ispitanika, dok po 1/5 ispitanika oba pola nikad ne koristi kondom. Nedosledna upotreba kondoma je glavni obrazac ponašanja u studentskoj populaciji. Ako pod bezbednim seksualnim odnosom podrazumevamo seksualni odnos uz upotrebu kondoma pri svakom seksualnom odnosu, sa jednom partnerom i ne upuštanje u seksualne odnose sa nepoznatim osobama, doći ćemo do zaključka da takav odnos upražnjava samo 1/3 naših studenata, a da se 2/3 rizično ponaša jer navode da nikad (17,8%), odnosno ponekad (43,5%) koriste kondom.

Cilj ove studije je procena rezultata lečenja pacijenata sa intermedijarnim i lošim rizikom po kriterijumima “International Germ Cell Cancer Collaborative Group” (IGCCCG) metastatskih neseminomskih tumora testisa (NSTT) pomoću hemioterapije i retroperitonealne limfadenektomije (RPLA). U periodu od 1982do 2005, 82 pacijenta sa metastatskim NSTT, klasificiranih kao intermedijarna (65) i loša (17) rizična grupa po IGCCCG kriterijumima, su imali posthemioterapijsku (PH)-RPLA za srednje praćenje od 95meseci. Srednji dijametar RP rezidualne mase (RM) je iznosio 3.0 cm, 15 (18.3%) pacijenata je imalo povišene vrednosti tumorskih markera u serumu (TMS) pre PH-RPLA. Dvadeset i sedam (32.9%) pacijenata je iziskivalo administraciju hemioterapije druge linije, a kod 75 (91.5%) RP RM je kompletno resecirana. Retroperitonealna histološka analiza je pokazala prisustvo fibroze kod 20 (26%), teratoma kod 36 (42%) i vitalnog karcinoma kod 26 (32%), sa preživljavanjem u 76%, 80% i 38%, respektivno. Pacijenti podvrgnuti drugoj hemioterapijskoj liniji su imali signifikantno veću učestalost vitalnog karcinoma na PHRPLA (49% prema 24%)(P<0.001). Pacijenti sa lošim rizikom NSTT nisu imali signifikantno veću verovatnoću progresije (47% prema 55%)(P=0.5) i gori ishod (53% prema 69%)(P=0.2) nego sa intermedijarnim rizikom. Analiza pacijenata koji su primali hemioterapiju prve linije pokazuje signifikantno veću verovatnoću slobode progresije (VSP) (66% prema 41%) i bolje preživljavanje (74% prema 48%)(P<0.01) posle PH-RPLA nego oni koji su primili hemioterapiju druge linije. Konstatovano je bolje preživljavanje kod pacijenata sa prvom prema drugoj liniji hemioterapije pre PH-RPLA u pogledu nalaza na RP histologiji kod fibroze (94% prema 20%), teratoma (88% prema55%) i vitalnog karcinoma (54% prema 23%)(P<0.001). Ukupno, 5-godišnja VSP i preživljavanja su iznosili 57%(95% IP, 50%-62%) i 69%(95% IP, 61%-77%). Multivarijantna analiza je pokazala da nepotpuna resekcija (P<0.001), veličina PH RM (P=0.01) i nalaz teratoma i vitalnog karcinoma (p<0.01) na PH-RPLA predstavljaju nezavisne prediktivne faktore za recidiv bolesti. Pacijenti sa uznapredovalim NSTT imaju dug vremenski interval do progresije kada se hemioterapija kombinuje sa resekcijom RM. Naši nalazi ukazuju da odgovor tumora na hemioterapiju u kombinaciji sa kompletnom resekcijom svih RM, predstavlja garanci

Utvrditi učestalost i postojanje depresivnosti u porodici HIV pozitivnih osoba u odnosu na pol, starost, socijalne karakteristike i strukturu porodice. Retrospektivnom studijom je obuhvaćeno 124 članova porodice HIV pozitivnih osoba, koji su bili u programu rada savetovališta na Infektivnoj klinici KCS u Beogradu u toku 2010 godine.Nivo depresivnosti utvrđen Beckovom i Hamiltonovom skalom je povećan kod ženskih članova porodice, posebno majki HIV pozitivnih. Depresivni simptomi su više zastupljeni i kod nezaposlenih članova, kao i onih koji procenjuju kvalitet života kao loš, a nezadovoljni su svojim zdravstvenim stanjem.HIV infekcija je savremena bolest današnjice i povezana je sa socijalnom izolacijom i stigmatizacijom kako obolelih tako i njihovih porodica. Ovakav status porodice može da vodi u razvoj depresije što utiče na kvalitet života porodice. Ove studije su pokazale da nivo depresivnosti raste kod ženskih članova porodice koja živi sa HIV infekcijom i da socijalni status, a ne HIV status utiče na nivo depresivnosti u porodici. Preventivno delovanje u osnovi mora da ima socijalnu podršku na različitim nivoima društvene zajednice porodicama HIV pozitivnih osoba kako bi se razvoj depresije sprečio.

Funkcionalna definicija matične ćelije podrazumeva da je to najmladja ćelija ljudskog organizma koja poseduje izvanredan kapacitet samoobnavljanja i sposobnost diferenciranja u specijalizovane tipove ćelija. Osnovna podela je na embrionalne matične ćelije i adultne matične ćelije. Embrionalne matične ćelije predstavljaju najmladje ćelije ljudskog organizma. One su pluripotentne i imaju sposobnost da se pretvore u otprilike 220 vrsta ektoderma, mezoderma i endoderma. Adultne matične ćelije su nediferentovane ćelije koje se pojavljuju u odraslom tkivu.. I one imaju sposobnost da se samoobnavljaju i proizvode diferentovane potomke, ali su one multipotentne i kapacitet diferentovanja im je ograničen. Njihova osnovna funkcija je obnavljanje oštećenog tkiva. Obzirom da kardiovaskularna oboljenja predstavljaju jedan od najčešćih uzroka morbiditeta i mortaliteta čitavog čovečanstva, interesovanje za korišćenje matičnih ćelija kod kardioloških oboljenja je u žiži interesovanja naučnika.

Maligni astrocitomi su najčešći primarni tumori mozga kod odraslih i čine 2% od ukupnog broja malignih tumora. Glioblastom multiforme (GBM ) je visoko specifičan za stariju populaciju dok je kod mlađih od 14 godina izuzetno redak. GBM je malo zastupljeniji kod muškog pola nego kod ženskog u odnosu 1,6. Ovom retrospektivnom studijom obuhvaćeno je 183 pacijenata sa dijagnozom tumora mozga, operativno lečenih na odeljenju neurohirurgije KBC Zemun. U grupi mikstnih glioma postoji veća učestalost u odnosu na ostale tumore, kao i veća zastupljenost kod muškog pola 57 (60,6%), u odnosu na žensku populaciju 37 (39,4%). U odnosu na histološki tip analizirani su slučajevi koji su operisani i reoperisani (dijagnoza potvrđena PH nalazom). Od ukupno 175 operisanih i reoperisanih 40 (23%) su astrocitomi, 35 (20%) oligodendrogliomi, 94 (53,3%) multiformni glioblastomi (mikstni gliomi), i 6 (3,3%) ependimomi. Tipična lokalizacija astrocitoma i multiformnih glioblastoma je unutar temporalnog lobusa. Oligodendrogliomi su najčešće bili smešteni u prednjoj trećini velikog mozga, sa upadljivo najčešćim zahvatanjem frontalnih regiona.

Astley Cooper has described a technique, the reposition of anterior shoulder dislocation by the frontal arm elevation, on 1825. The author’s aim was to show his own results when reposing frontal shoulder dislocation by this simple and secure technique. In the KBC Zemun emergency service, from 2003 to 2007, by this technique, 32 anterior shoulder dislocations with or without fractures of the greater tuberosity fracture, were reposed. The reposition was successful in all dislocations, and total short lasting anesthesia was used to two patients (3 dislocations). The basic advantage of this technique is that it is physiological, simple and does not demand strong physical force, and the neuron-bone complications were not recorded.

Parapneumonična efuzija kod dece definiše se obično kao nakupljanje pleuralne tečnosti u toku akutne bakterijske pneumonije, a ređe u sklopu virusne pneumonije i tuberkuloznog pleuritisa. Empijem označava prisustvo purulentnog sadržaja u pleuralnom prostoru. Pleuralna infekcija je kontinuum, ali klasično postoji podela u tri stadijuma: eksudativni, fibropurulentni i organizovani. Glavni bakterijski uzročnici su Pneumococcus, Streptococcus pyogenes i Staphylococcus aureus. Postoje dve kliničke prezentacije parapneumonične efuzije. Kada sumnjamo na pleuralni izliv, sprovodi se standardizovan terapijsko-dijagnostički postupak prema smernicama BTS vodiča. Ukoliko perzistira signifikantna količina pleuralne tečnosti i dođe do kompromitovanja plućne funkcije, tada govorimo o komplikovanoj parapneumoničnoj efuziji i indikovana je torakalna drenaža. Pri pojavi septacija i lokulacija u pleuralnom prostoru, neophodna je intrapleuralna instilacija fibrinolitika. Primena Streptokinaze je bezbedna, efikasna, smanjuje potrebu za hirurškim lečenjem i zajedno sa ostalim terapijskim merama dovodi do kompletnog oporavka deteta.

The aim of the present study is to analyse fate and survival in patients with pure testicular teratoma (PTT) according to clinical stage (CS) and applied therapy. Among a survey of 1275 patients with nonseminomatous germ cell testicular tumors (NSGCT) observed from January 1982 and June 2005, we indentified 49 (4%) patients with PTT. In CS I, 3 (15%) of 20 patients on surveillance relapsed. Complete response (CR) is achieved with chemotherapy in 1 patient and combined with postchemotherapy retroperitoneal lymphadenectomy (PC RPLA) in 2 patients (fibrosis 1, teratoma 1). Four patients managed with primary RPLA had universal survival. Among 4 patients treated initially with primary chemotherapy due to persistently elevated serum tumor markers (STMs) postorchiectomy, 1 patient died at 18 months. In CS I, 27 (96%) of 28 patients are alive and free of disease (AFD) at median follow-up (MFU) of 161.6 months. In the PC group, 1 patient with partial response (PR) is lost to follow-up at 6 months, 1 patient died of disease at 27 months. Eight patients achieved CR with induction chemotherapy, whereas only 1 patient relapsed at 24 months and is rendered free of disease with RPLA (teratoma). Twelve patients underwent PC RPLA due to PR following induction chemotherapy, combined with thoracic cytoreductive surgery in 2 patients. RP histology demonstrated the finding of fibrosis in 2, teratoma in 8, teratoma with malignant transformation in 1, and vital carcinoma in 1. The patients with fibrosis, teratoma and teratoma with malignant transformation are AFD, whereas the patient with vital carcinoma on desperation RPLA died. According to initial CS IIB, IIC and III PC surgery was indicated in 20%, 91% and 50%, relapse rate was 0%, 18% and 20%, with disease specific survival (DSS) in 100%, 90% and 100%, respectively. At MFU of 189.7 months, 19 (95%) of 20 fully available patients are AFD. Overall, 46 (94%) patients had no evidence of disease (NED) at last follow-up. These data underscore the metastatic potential of PTT. A significant proportion (32%) of patients with low-stage PTT had RP disease. Furthermore, a high proportion (36%) presented initially with advanced disease and demonstrated a considerable risk of relapse despite complete resection or favorable histologic features in the resected surgical specimen.

Cilj našeg istraživanja je bio da utvrdimo u kom procentu je D weak antigen prisutan kod primaoca i trudnica u našoj ustanovi, kao i koji Rh fenotip dominira kod tako tipiziranih eritrocita. Za određivanje RhD antigena koristili smo dve različite serije monoklonskih antiD test reagenasa. Uzorci koji su u Indirektnom antiglobulinskom testu bili pozitivni označeni su fenotipom D weak. Dalje ispitivanje fenotipa D weak je sprovedeno sa dva monoklonska IgM anti-D test reagensa različitih proizvođača. Ispitivanim eritrocitima označenim kao D weak određen je i Rh fenotip korišćenjem monoklonskih test seruma anti-C, anti-c, anti-E i anti-e. U toku 2009. godine 11779 uzoraka bolesnika i trudnica je rutinski tipizirano na prisutnost RhD antigena. Nakon izvođenja Indirektnog antiglobulinskog testa 42 uzorka su određena kao D weak fenotip (0,35%). Dominantni Rh fenotipi kod D weak pozitivnih eritrocita su bili CcDw ee (78,5%) i CCDw ee (16,6%). Aglutinacije sa dva IgM anti-D test reagensa u pokazivale različit intezitet i stepen aglutinacije. Eritrociti 14 uzoraka (33,3%) su pokazali odsustvo aglutinacije (negativan rezultat) sa oba reagensa. Samo eritrociti 6 uzoraka (14,2%) su imale skor aglutinacije od +3 do +4. Našim ispitivanjem smo ustanovili da je procenat pojavljivanja fenotipa D weak u saglasnosti sa podacima objavljenim u literaturi. Pravilnim odabirom anti-D test seruma, kao i poštovanjem savremenih preporuka za testiranje RhD antigena moguće je serološkim testiranjem odrediti slabiju varijantu D antigena. Jedini pozudani testovi koji omogućavaju razrešavanje antigen D diskrepance su molekularni testovi, koji na žalost u našoj zemlji još uvek nisu implementirani.

Prenatal diagnosis of congenital heart disease is crucial to optimal obstetric and neonatal care. In utero identification of heart anomalies allows a variety of treatment options to be considered, including delivery at an appropriate facility, termination of pregnancy, and in some cases in utero therapy. Specific indications and risks have been classified and patients considered at high risk have been offered detailed fetal echocardiography, commonly at a center with appropriate expertise and facilities. However, most children are born to mothers who have no known risk features during pregnancy. Screening in the low-risk population has been reported to have lower accuracy rates then in high-risk population. The most common indication for performing a fetal echocardiogram is a prior family history of congenital heart disease. A number of drugs have been implicated as causes of various malformations, including heart anomalies. Therefore, their use during pregnancy is considered as indication for echocardiography. Several maternal conditions also carry an inherited risk to the fetus and their presence is also indication for this diagnostic procedure. The incidence of congenital heart disease is increased fivefold among infants of diabetic mothers, whereas phenylketonuria has reported risk of 12 to 16%. Chromosomal anomalies, extracardiac malformations and monozigotic twins are also indications for fetal echocardiography.