Trisomy 13 (Sy Patau) is a clinically severe entity. 85% of the patients do not survive beyond one year, and most children die before completing six months of age. We report a female child, 30 day old, white, the third child of a non-consanguineous couple, who presented trisomy 13. The child was born at term, from a vaginal delivery, weighing 3200 g. The second day of life the development of respiratory distress translated ino KBC Kragujevac (release list no.29623). The initial clinical examination detected shisis primariy and secunday palate, ASD, stenosis rami AP, polidactily pedis dextri, microcornea and microftalmia. After 27 days of hospitalization in KBC Kragujevac, transferred to the Institute for mother and child New Belgrade, where he died after three days of receipt. During hospitalization blood samples were taken for determination of kariotip. Parents are advised that in case of subsequent pregnancies occur in the genetic counseling of the Institute for prenatal diagnosis.

The development of Zemun Hospital in the 19th century was followed by better work conditions and an increasing number of patients. The arrival of doctor Vojislav Subotić to the hospital and his work were key moments in the general improvement of the hospital. Since 1887, the hospital was administered by a society known as „Sisters of Charity of Saint Vincent De Paul“. By the end of 1891, they had constructed a new hospital building.

The 20th century was the most eventful period in the history of Zemun Hospital and it brought many changes. Working through out both world wars, the hospital staff aided those who were wounded or ill, both soldiers and civilians. Throughout this period, the hospital worked in three different countries, under various administrations and owners.

Zemun hospital, the present-day Clinical Hospital Zemun-Belgrade, was founded in 1784, is the oldest hospital in the Serbia. For over two centuries, it blazed the trial and still pioneers in the application of numerous advanced medical achievements and knowledge in this region.

Magnetic resonance imaging (MRI, magnetic resonance tomography - MRT, nuclear magnetic resonance - NMR, English: Magnetic Resonance Imaging - MRI) is a modern non-ionizing, noninvasive radiological methods of examination which visualize and diagnose anatomical, morphological and functional state of the organs of the human body. MRI is the only one of the important radiological information system. The work of MR is based on the application of a strong homogeneous magnetic field and modern computer technology. This paper presents the basic MRI, history of MRI, magnetic field strength in MR, MR physical principles, principles of MR and MR sequences. Conclusion: MRI is a sovereign, dominant and non-ionizing radiological examination method, which are enriched radiological imaging techniques of pathological states authority, and whose work requires appropriate knowledge of physics, medicine and computer science.

Postoji relativno malo podataka u literaturi koji imaju za cilj procenu korelacije između kvaliteta ishrane i simptoma donjih partija urotrakta (SDPU). Cilj ove studije je da proceni povezanost izmedju kvaliteta ishrane i SDPU. Naša hipoteza je bila da je izbalansirana zdrava ishrana udružena sa manjom učestalošću SDPU. Studija obuhvata 852 pacijenata starosti >40 godina od kojih je 724 (85%) kompletiralo urinarni upitnik. Primenjena je bivarijantna analiza da se ispita stepen SDPU kod pacijenata sa dobrom i lošom ishranom. Multivarijantna regresiona analiza je primenjena da se proceni uticaj demografskih faktora kod pacijenata sa ili bez SDPU u zavisnosti odgodina starosti, pušenja, dijabetesa, konzumiranja alkohola, gojaznosti i fizičke aktivnosti. Pošto smo isključili iz analize 31 pacijenta sa karcinomom prostate, naša studija je obuhvatala 693 muškaraca od kojih je 139 (20%) imalo najmanje jedan simptom indikativan za SDPU (63 iritativne, 46 opstruktivne i 30 oba simptoma). Veća verovatnoća za pojavu SDPU je postojala kod seoske populacije (p<0.0001), nepušača (p<0.0001), dijabetičara (P<0.0001), starijih muškaraca (p<0.0001), sa višim PSA (p<0.0001) i dijagnozom uvećanja prostate (p<0.0001). Umerena i intenzivna fizička aktivnost i unos alkohola su bili češće zastupljeni kod muškaraca bez SDPU (p<0.0001). Nadjena je veća učestalost SDPU kod muškaraca sa malim unosom mlečnih proizvoda (22.4%:16.4%) (p=0.0013), oskudnim unosom proteina (24.6%:17.9%)(p=0.012), generalno lošom ishranom (28.2%:17.8%) (p=0.012) i malom raznolikošću ishrane (26.1%:17.6%) (p=0.001). Multivarijantna analiza je pokazala da nezdrava ishrana, seoska populacija i stariji muškarciimaju veći rizik za pojavu SDPU, dok je unos alkohola imao protektivno dejstvo na SDPU.

During our perennial work with patients with systemic sclerosis we noticed that after the therapy of hyperbaric oxygenation (HBOt) they were able to their mouths open more easily. This treatment effect became visible when we started treating our patients with physical therapy. In order to find out whether this was patients’ subjective impression or an objective increase, we decided to keep the track of changes in mouth circumference before and after combined therapy of hyperbaric oxygenation and physical therapy. We treated the patients with ten HBO treatments at 2.0 ATA. Physical therapy lasted for ten days. First, the patients went to phototherapy with infrared rays (Solux lamp) for 15 minutes, at 40 cm intervals, perpendicularly, and then they went to kinesitherapy for mimic musculature in front of a mirror. Measurements before and after the therapy have shown a statistically significant difference and proved that the combination of HBO therapy and physical therapy has its place in treating these patients.

Osteopoikilija je jedna manje poznata anomalija koštanog razvoja koja se pojavljuje familijarno. Kao posebnu pojavu prvi je opisao 1915 god. Albers Schonberg a u isto vreme nezavisno od njega opisuje osteopoikiliju Ledoux Lebard. Voorhoeve 1924 god. Opisuje ovo stanje kao Osteopathia striata (Voorhoev –a bolest).

Osteopoikilija pripada grupi nesavršenih osteogeneza koja se karakterišu u nedovoljnoj diferencijaciji spongiozne kosti zbog čega se u odgovarajućim delovima skeleta pojavljuju mnogobrojna ognjišta osteoskleroze. Oboljenje je nasledno i postoje brojni opisi familijarnog pojavljivanja u nekoliko pokoljenja jedne porodice. U ovom radu prikazujemo jedan slučaj osteopoikilije koji je otkriven kod muškarca starosti 25 godina, koji se javio ambulantno u Traumatološku službu KBC Zemun.

Dobrovoljno davalaštvo (DDK) je jedini način za obezbeđivanje kontinuirane zalihe ovog jedinstvenog leka. Stoga je neophodno motivisati i informisati stanovištvo o pozitivnim efektima donatorstva krvi, a u cilju da se regrutuju novi i zadržavanja postojećih DDK. Cilj ovog rada bio je ispitivanje načina informisanosti, motiva i prepreka za dobrovoljno davanje krvi, kao i razloga za ponovno davalaštvo. Ispitivanje je obuhvatilo 65 DDK koji su popunjavali upitnik u Službi za transfuziju krvi KBC Zemun- Beograd. Pitanja su se odnosila na strukturne podatke (pol, starosna dob, obrazovanje), znanje i informisanost o davalaštvu, kao i na motaviciju i prepreke u vezi budućeg dobrovoljnog davanja krvi. Statistička obrada je obuhvatila standardne metode deskriptivne statistike kao i grafičke prikaze. Dobijeni rezultati su pokazali da je većina ispitanika za dobrovoljno davanje krvi saznalo od porodice i prijatelja (40.6%). Namensko davanje krvi je u većini slučajeva (33.8%) bio prvi kontakt sa davalaštvom. Čak 66.5% DDK se tokom procedure davanja krvi oseća odlično, međutim 7.7% kao prepreku u davanju krvi bira ubod igle. Njih 73.9% se odlučilo da će nastaviti redovno da daruje krv, a kao glavni razlog su uglavnom navodili altruizam (33.8%). Među onima koji bi krv darovali možda povremeno (26.1%), glavni motiv je bio slučaj da krv zatreba nekome iz bliskog okruženja (12.3%). Na osnovnu ispitivanja, može se reći da je u našoj lokalnoj zajednici dobrovoljno davalaštvo krvi zasnovano na altruizmu. Ipak, u cilju okupljanja većeg broja potencijalnih DDK i zarad zadržavanja postojećih, neophodna je stalna motivacija i promocija davalaštva kao jedinstvne karike zdravstvenog sistema u koje je uključeno celokupno stanovništvo.

Meningiomi su sporo rastući intrakranijalni ekstracerebralni ekspanzivni procesi koji nastaju od arahnoidalnih ćelija. Često su neurološki mirni, psihijatrijski se manifestuju dok ne postignu velike razmere. Depresija može postojati kao komorbiditet ili komplikacija kod pacijenata sa meningiomima. Mnoge karakteristike meningioma-veličina tumora, lokalizacija, histopatologija su istraživani u vezi sa njihovim mogućim uticajima na depresiju. Dalja istraživanja povezana sa deficitom znanja u ovim oblastima bi trebalo da donesu benefit pacijentima sa ovom vrstom intrakranijalnih tumora. Cilj ovog rada je da poboljša znanja u ovoj oblasti kod pacijenata sa ovim dijagnozama.